ریسمان

روال زندگیم منظم و واضح تر شده

اما این روتین شیرین رام شده من

که حالا قابل پیش بینی است

حبابی بیش نیست

زندگی دستخط مشخصی ندارد

و یک روز باید بر دهان آن افسار بزنی

کم نیستند آدمانی که با وحشی گری آن

از درون و بیرون تکه پاره شدند

میخواهم متعادل باشم

اما هوایم پر از خواستن است

باید اول گره آنها را باز کنم

که این ریسمان گره خورده

روزی طناب دار من خواهد شد