وصیت نامه شماره 43

ذهنم دهکده ای شلوغ

پر از حرف و آدم

در هرجایش زمزمه خواسته هاست

از آرزو های جوان تا گذشته های پیر

من ، بالاتر از روز شب ها

بر روی سقف سکوتش

خانه خود را ساخته ام

تا بهتر ببینم

یا شاید دورتر باشم

اما بر خلاف میلم

هنوز به آنها وابسته ام

فردای نامعلوم

در راه است

آرامش سقف

و شلوغی این کف را

باید آرام آرام متحد کرد